Close Topic Options

-----------------------------------------------------------------------

คลิ๊กเพื่ออ่านจ๊ะ

ตอนที่1 เพื่อนคนแรกของกัปตันและการลาจาก
ตอนที่2 มาเป็นมือขวาให้ชั้นเถอะ!!!!
ตอนที่3 แฟไซโคน
ตอนที่4 เจ้าหนูอายชิลด์

รีบๆเอามาลงเร็วๆนะ ขอประวัติ+คาแรคเตอร์ทั้งหมดด้วย

อย่าลืม!!!นี่คือคำสั่งของรองกัปตัน!!!

รับทราบ!!!!

อ้าวเห้ย
ชั้นเป็นกัปตันนะเห้ย

ณ. ราชวังฮิวล์ตัน


วันนี้ช่างเป็นวันที่อากาศสดชื่น ท้องฟ้าดูส่องสว่างสดใส ก้อนเมฆขาวสะอาดดุจดั่งก้อนสำลีอย่างไงอย่างงั้น ประตูวังบานใหญ่ก็ค่อยๆเปิดออกโดยทหารประมาณ4-5คนที่ช่วยกันเปิดประตู

เด็กสาวอายุประมาณ10ขวบ ผมซอยสั้นดำสนิท ใบหน้าดูจืดชืดไร้ซึ่งสีสัน แต่ยังมีดวงตาสีฟ้าข้างขวาของเธอที่ยังพอเป็นสีสันอยู่บ้างเล็กน้อย ส่วนตาข้างซ้ายของเธอถูกผ้าพันแผลปิดอยู่ (ภายใต้ผ้าพันแผลนั่นมีอะไรอยู่กันนะ) เธอสวมเสื้อยืดสีขาวดำลายขวาง กางเกงขา3ส่วนสีเทา รองเท้าแตะสีน้ำตาลเข้ม เธอค่อยๆเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ๆประตูวังที่กำลังค่อยๆถูกเปิดออก เธอหลบซ้ายทีขวาทีเหมือนนักสืบที่กำลังจับตามองใครสักคนนึ่งอยู่ และเมื่อเธอย่องเข้ามาถึงหน้าประตู เธอก็หลบเข้าไปในซอกของประตูในทันที เพื่อไม่ให้ทหารเห็นเธอ แล้วเธอก็ทำได้ ทหารเดินกลับเข้าไปในวังแล้ว เด็กสาวค่อยๆชะโงกหน้าออกมามองทหาร และในขณะที่เธอกำลังจะชะโงกออกมาทันใดนั้นเอง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราก็โผล่ เข้ามาอยู่ในระดับสายตาของเธอ


“จ๊ากกกกกกกกกกกกกก” เด็กสาวร้องพรางถอยหลังอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วเด็กสาวก็หันหลังให้กับชายหนวดเคราเพื่อเตรียมใส่เกียร์หมาวิ่งทันที และเมื่อชายหนวดเคราผู้นั้นเห็นท่าทีของเด็กสาวเค้าก็ใช้มือที่ใหญ่โตข้างนึ่งคว้าคอเสื้อของเด็กสาวไว้


“ว๊ากกกกกกกกกก” เด็กสาวร้องขึ้นขณะที่ตัวลอยอยู่บนอากาศ “ปล่อยนะเฟ้ย”


ชายหนวดเครายกเด็กสาวขึ้นจนขาของเธอลอยขึ้นจากพื้นดิน จนทำให้เด็กสาวรู้สึกหายใจไม่ออกเป็นอย่างมาก


“แค่ก แค่ก ปล่อยสิเห้ย แอ๊คคค” เด็กสาวยังคงดิ้นไปมาเพื่อทำให้ตัวเองถูกปล่อยจากมือใหญ่ข้างนั้น แต่เธอก็ทำไม่ได้เพราะชายหนวดเคราแข็งแรงเกินที่เธอทำเช่นนั้นได้


“มาทำอะไรแถวนี้เจ้าหนุ่ม” ชายหนวดเคราพูดกับเด็กสาวขึ้นเป็นครั้งแรก


“เจ้าหนุ่ม?” เด็กสาวทวนคำถามของชายหนวดเครา ชายหนวดเคราทำหน้างงเล็กน้อย


“แค่ก แค่ก แอ๊คคค หายใจไม่ออก” เด็กสาวหายใจไม่ออกถึงขนาดหน้าของเธอเปลี่ยนสีจนกลายเป็นสีเขียวในทันที และเมื่อชายหนวดเคราเห็นท่าจะแย่เค้าเลยปล่อยเด็กสาวแล้วก็เอาเชือกมามัดแขนของเด็กสาวทั้งสองข้างแทน


“งั้นตอบมาสิ ว่า..มาทำอะไรแถวนี้” ชายหนวดเคราเริ่มยิงคำถามอีกครั้ง เค้านั่งลงกับพื้นพรางจ่องมองเด็กสาว เด็กสาวกลื่นน้ำลายของตัวเองหนึ่งอึกพรางทำหน้าจืดชืดใส่ชายหนวดเครา


“ชั้นมาหาบี” เด็กสาวตอบ พร้อมกับจ่องหน้าชายหนวดเคราเขม็ง


“บี.. งั้นหรือ”


“ใช่” เด็กสาวตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ชายหนวดเคราจ่องหน้าของเด็กสาวเขม็งพรางหยิบซิกก้าอันใหญ่ขึ้นมาสูบ


“ที่นี่ไม่มีคนชื่อบีหรอกนะเจ้าหนุ่ม” ชายหนวดเคราตอบพรางเป่าควันที่ออกมาจากปากใส่หน้าเด็กสาว


“เจ้าหนุ่ม?” เด็กสาวทำหน้าสงสัยเป็นยิ่งนัก แต่ชายหนวดเคราสงสัยยิ่งกว่า


“มีอะไรหรือป่าว” ชายหนวดเคราถามขึ้น


“นี่ลุงเรียกเจ้าหนุ่มหมายความว่ายังไง” เด็กสาวถามตามตรงไม่มีอ้อมให้เสียเวลา ชายหนวดเคราถึงกับงงเป็นสองเท่า


“ก็เจ้าเป็นผู้ชายไม่ใช่รึไง” ชายหนวดเคราตอบพรางจิ๋มซิกก้าลงพื้น


“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” เด็กสาวร้องรั่นขึ้นมาทันที “ผู้ชายกับผีนะสิลุง หญิงแท้ๆนะเฟ้ยเห้ย” เด็กสาวตะโกนแหกปากดังรั่นไปทั่วประตูวัง จนทหารที่อยู่บริเวรนั้นต้องวิ่งแจ่นกันเข้ามาดู และเมื่อพวกทหารวิ่งเข้ามาหน้าประตูวังที่เด็กสาวกับชายหนวดเครานั่งอยุ่ ทหารก็ถึงกับหยุดชะงักพรางโค้งคำนับกันทุกคน จึงทำให้เด็กสาวอึ้งไปชั่วขณะ


“ฮ่าฮ่าฮ่า” ชายหนวดเคราหัวเราะดังรั่นพร้อมกับกระทืบเท้าด้วยความสะใจอย่างสุดๆ จนทำให้เด็กสาวรู้สึกว่าตัวเองโดนเย๊อะเยยยังไงอย่างงั้น และด้วยความหมั่นไส้เธอเลยใช้หัวโม่งเข้าไปที่ท้องของชายหนวดเคราอย่างจัง


“ย้ากกกกกกก”

บึกกกกก!!!!


“พระราชา!!!!” เสียงทหารร้องขึ้นพรางวิ่งเข้ามาหาเด็กสาว ดาบเล่มยาวประมาน3เมตรจ่ออยู่ที่คอของเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัว


“อ๋า..” เสียงร้องรอดออกมาจากลำคอของเธอพรางทำให้เหงื่อของเธอไหลยังกลับเปิดก๊อก


“ฮ่าๆๆๆๆๆ” ชายหนวดเคราขำพรางลุกขึ้นจากพื้นที่ตนเองนั่งอยู่


“ทรงปลอดภัยดีนะพะยะค่ะ” ทหารอีกคนนึ่งพูดขึ้น พรางโค้งคำนับชายหนวดเคราที่ยืนอยู่เบื้องหน้าตน แต่ชายหนวดเครามิได้สนใจทหารนายนั่นแต่อย่างใด


“ปล่อยเด็กนั่นสะ” ชายหนวดเคราพูดพรางจ้องหน้าทหารที่เอาดาบจ่อคอเด็กสาวอยู่


“แต่.... เด็กคนนี้ รอบทำร้ายพระองค์นะพะยะค่ะ”


“ชั้นบอกให้ปล่อยก็ปล่อยสิ” ชายหนวดเคราตะคอกขึ้นทันที “เด็กคนนี้เป็นพระสหายของลูกหญิง” แล้วเสียงของชายหนวดเคราก็ค่อยๆอ่อนลงเมื่อพูดถึงลูกสาวของตนเอง


“เด็กคนนี้นะรึพะยะค่ะ เป็นพระสหายของเจ้าหญิง” ทหารพูดพรางก้มหน้าลงไปมองเด็กสาว ด้วยความที่ไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง เด็กสาวเองก็เงยหน้ามองทหารนายนั้นเขม็งเช่นกัน


“ปล่อยชั้นสิเฟ้ยไอ้งั่ง” เธอกล่าวพรางใช้ศอกกระทุ๊งเข้าไปที่ท้องของทหารที่เอาดาบจ่อคอเธออยู่


“อั่ก..” เสียงของทหารรอดออกมาจากลำคอพรางกุมท้องของตัวเองจนหน้าม่วงด้วยความเจ็บ และเมื่อเด็กสาวหลุดพ้นของการพันธนาการของทหารเธอก็หันหน้าไปหาชายหนวดเคราอย่างทันควัน


“ลุงคือพระราชางั้นหรือ” เด็กสาวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ใสซื่อ(สะที่ไหนละ)


“ใช่แล้วละ ชั้นคือพระราชา” ชายหนวดเคราตอบ “มีอะไรกับพระราชางั้นรึ”


“ชั้นไม่มีอะไรกับลุงหรอก” เด็กสาวตอบห้วนๆ


“สามหาว” ทหารตะหวาดใส่เด็กสาวทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กสาวสะดุ้งเล็กน้อยพรางหันไปจ้องทหารนายนั้นเขม็ง เธอค่อยง้างเท้าข้างถนัดขึ้นเป็นมุม45องศา


“ชั้นยังไม่ง่วงเลยละ” เมื่อพูดจบเด็กสาวก็เตะเข้าที่ปลายคางของทหารนายนั้นอย่างจังจนเลือดกระเสนออกมาจากปาก ชายหนวดเคราถึงกับยืนอึ้งอ้าปากค้างอยู่นาน


“ฮ่าๆๆๆๆๆ” ชายหนวดเคราหัวเราะขึ้นมาทันที “เป็นเด็กที่กล้าหาญจริงๆ”


“พ่อชั้นสอนมาตั้งแต่อายุ3ขวบแล้วละ ว่าอย่ายอมใคร” เด็กสาวโอ้อวดตัวเอง พรางยืนเก๊กท่าสุดเท่ที่ทำประจำเมื่อมีคนชม


“เจ้าชื่ออะไรละ” ชายหนวดเคราถามพรางค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆเด็กสาว


“ชั้นชื่อคิล” เด็กสาวตอบแบบห้วนๆอีกเช่นเคย


“คิลงั้นรึ” ชายหนวดเคราทำท่าครุ่นคิด “ลูกหญิงเคยเล่าเรื่องของเจ้าให้ข้าฟังบ่อยๆ มาสิเดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปพบกับลูกหญิง” ชายหนวดเครากล่าวพรางเดินนำคิลเด็กสาวผู้กล้าหาญไปหาลูกสาวของตน


“ไอ้เด็กบ้า ทำแสบมากนัก” ทหารพึมพำกับตนเองพรางใช้มือข้างนึ่งปาดเลือดที่มุมปากของตนก่อนที่จะเดินตามพระราชาหนวดเคราไป




“อันนี้น่ารักเหมาะกับเจ้าหญิงมากเลยนะไพคะ” เสียงของแป่วนางในคนสนิทของบีกล่าวขึ้นพรางหยิบกิ๊บรูปหัวใจสีชมพูขึ้นมา


“ไม่ละ แป่วชั้นไม่ชอบของพวกนี้” บีพูดพรางสะบัดหน้าหนีจากสิ่งที่แป่วหยิบให้กับเธอ


“ทำไมละไพคะ กิ๊บตัวนี้ราคาแพงมากเลยนะไพคะ” แป่วยังคงพยายามบังคับให้บีติดกิ๊บตัวนั้น


“ไม่ละ” บีก็ยังคงปฏิเสธเหมือนเช่นเคย แต่แป่วก็ยังคงเสือกใสให้บีติดกิ๊บตัวนั้นให้จงได้ แต่ด้วยความอดทนของบีเจ้าหญิงอายุ10ขวบมีจำกัด เธอมีผมยาวสีทองประกายน้ำตาล ดวงตาทั้งสองข้างสีฟ้าสดใส ใบหน้าที่นิ่งๆของเธอดูแล้วโหดนิดๆ


“ก็บอกว่าไม่ก็คือไม่สิเห้ย น่ารำคาญเสียจริง” บีตะหวาดใส่แป่วจนทำให้น้ำตาของแป่วถึงกับคอเบ่า


“....เจ้าหญิง พูดเห้ยไม่งดงามเลยนะไพคะ”


“ก็ช่างชั้นสิเห้ยๆๆๆๆๆๆๆ” และในขณะที่บีกับแป่วกำลังทำสงครามประสาทกันอยู่ สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นทันที


โครมมมมมมมมมมมมมม


บีและแป่วหันมามองตามเสียงโครมที่เกิดขึ้น ควันฝุ่นค่อยจางลง ร่างของใครคนนึ่งยืนอยู่


“ฮาโหล บี” เสียงของคิลดังขึ้น คิลถืบประตูไฮโดลิคจนพังไม่เหลือสาก และเมื่อแป่วได้ยินเสียงของคิลที่เรียกบีเช่นนั้นก็ทำให้หล่อนถึงกับหน้าเขียวปั้ดด้วยความโมโห


“ไอ้เด็กบ้า” แป่วตะคอกเสียงดังใส่คิลพรางเดินเข้าไปหยิกหูของคิล “นี่แน่ะ” แป่วหยิกหูคิลไปทางซ้ายทีขวาที


“โอ๊ยยยยย” เสียงคิลคางออกมาเบาๆ ด้วยความเจ็บแซบคัน


“ปล่อยเพื่อนชั้นเดี๋ยวนี้นะ” เสียงของเจ้าหญิงดังขึ้นทันที


“แต่... ไอ้เด็กนี่มัน” แป่วพูดอ่ำอึ้งพรางก้มลงไปมองหน้าคิล คิลมีความรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองถูกมองหน้าเยอะเสียจริง แต่เธอก็ไม่หวั่นอยู่แล้ว


“เฮ้ บี..วันนี้ไปเล่นที่ทะเลกัน” คิลพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่สนุกสนาน ในขณะที่มือของแป่วก็ยังหยิกหูของเธออยู่


“นี่แน่ะ” แป่วหยิกหูของคิลอีกครั้ง “กล้าชวนเจ้าหญิงออกไปเล่นเลยหรอย่ะ”


“อู้ยยยยยย” คิลส่งเสียงคางอีกครั้ง พรางเหลือบไปมองหน้าเจ้าหญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าของตน


“ว่าไงบีไปกันมั๊ย ชั้นสร้างเรือโจรสลัดเสร็จแล้วด้วย”


“หนอยยยยย” แป่วหยิกหูคิลอีก ทีนี่เธอหยิกยาวเลยทีเดียว แต่คิลก็ไม่ได้สนใจอะไร คิลยังคงชักชวนเจ้าหญิงต่อไปอย่างสนุกสนาน


“ว้าวววว” เจ้าหญิงร้องขึ้นด้วยหน้าตาที่นิ่งเฉยสุดๆ “เรือเสร็จแล้วหรอกัปตัน” เสียงและสีหน้าของเจ้าหญิงดูนิ่งเฉยแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความสุข แต่เสียงและสีหน้าของแป่วทำไมถึงดูโหดเหี้ยมเช่นนั้นกันนะ


“ฝีมือสะอย่าง” คิลกล่าวพรางทำหน้าเก๊กสุดเท่ที่เธอชอบทำประจำ มือของแป่วหยิกหูของคิลอย่างเต็มแรงแต่ดูเหมือนว่าคิลจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว ไม่ใช่ว่าคิลมีพลังวิเศษแต่อย่างใด แต่หูของคิลมันชาไปหมดแล้วน่ะสิ


“จะไปกันหรือยังละกัปตัน” เจ้าหญิงทำหน้านิ่งๆพร้อมกับยืนอยู่ที่ระเบียง คิลใช้หางตาเหลือบมองแป่วแล้วพูดขึ้นว่า


“ไปก่อนนะ”


แป่วถึงกับอ้าปากค้าง ตาทะลึงด้วยความโมโห แล้วคิลก็ได้จังหวะวิ่งไปหาเจ้าหญิงที่ยืนรออยู่ที่ระเบียง แล้วทั้ง2เด็กจอมซนก็หันมาโบกมือให้กับแป่วก่อนที่จะกระโดดลงจากระเบียงของพระราชวังที่สูงราวๆตึก3ชั้น และเมื่อแป่วเห็นเช่นนั้นก็ถึงกับทำให้แป่วล้มทั้งยืน...




เสียงน้ำทะเลซัดเข้าหาฝั่งดัง ซ่าๆ กลิ่นเค็มจากน้ำทะเลส่งกลิ่นตะหลบอบอวนไปทั่ว


“เจ็บชิบ” คิลพูดพรางเอามือจับหูของตนเองในขณะที่เดินไปยังเรือโจรสลัด


“แกนี่มันบ้าจริงๆ โดนหยิกจนหูชา” บีพูดด้วยหน้าที่นิ่งจนถึงนิ่งสนิท


“ช่างเถอะ” คิลพูดปัดพรางชี้นิ้วไปทางเรือโจรสลัดที่ตนเองสร้างขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ “ขอตั้งชื่อว่าเรือโจรสลัด”


บีมองไปตามนิ้วที่คิลชี้ และเบื้องหน้าที่บีเห็นเป็นเพียงแค่เศษโครงไม้เก่าๆพุๆมีแต่รูเต็มไปหมด แถมธงโจรสลัดก็ยังใช้เสดผ้ามาเย็บติดกันจนเห็นลอยอย่างชันเจน


“นั่นหรือคือเรือ” บีอุทานพรางขยี้ตาของตนเอง


“ฮ่าๆๆๆๆๆ” คิลหัวเราด้วยความโอ้อวดเต็มที่ “นี่แหละคือเรือโจรสลัดของพวกเรา”


คำพูดของคิลทำให้ใบหน้าที่นิ่งเฉยของบีมีรอยยิ้มที่มุมปาก ไออุ่นๆพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของบีจนสัมผัสได้ด้วยมือเปล่า และไออุ่นๆนั่นก็คือรังสีอำมหิตที่ออกมาเวลาที่บียิ้ม คิลค่อยๆรับรู้ถึงไออุ่นๆของบีในขณะที่เค้ากำลังพรีเซนต์เรือของเค้าอย่างเต็มที่


“เหวออออ” คิลร้องขึ้นพรางถอยหนีบีในทันที รอยยิ้มของบีบ่งบอกถึงความโมโห และตอนนี้บียิ้มจนริมฝีปากแทบฉีกออกมาถึงหูเลยก็ว่าได้ รังสีอำมหิตของบีแผ่พุ่งราวๆเกือบ10เมตร


“นี่รึ.. คือเรือของพวกเราน่ะกัปตัน” บีกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส บ้างคนอาจจะมองว่าสีหน้าแบบนี้เป็นใบหน้าที่มองแล้วรู้สึกว่าอยากพูดคุยด้วยยิ่งนัก แต่สำหรับคิลใบหน้าแบบนี้ของบีทำให้เค้าอยากจะหนีห่างออกให้ไกลที่สุด


“เอ่อ... ชั้นล้อเล่นน่ะ ไปหาอย่างอื่นเล่นกันดีกว่า” คิลรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีก่อนที่เค้าจะเจอกับสิ่งที่หน้ากลัวที่สุด


เวลาผ่านไปสีหน้าของบีก็กลับมานิ่งเฉยๆเหมือนเช่นเคย เด็กทั้ง2ก็เล่นกันตามปกติเหมือนกับทุกๆวัน เดี๋ยวนี้คิลสามารถเข้าออกพระราชวังฮิวด์ตันอย่างสบาย เพราะเค้าไม่ต้องหลบๆซ่อนๆเหมือนอย่างที่เคยๆทำมาอีกแล้ว บีเป็นเพียงเพื่อนคนเดียวที่คิลคิดว่าเข้ากับตนเองได้ที่สุด และบีเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน แต่สังคมที่แตกต่างระหว่างบีกับคิลยังมีอุปสรรค์อยู่บ้าง ด้วยความแซบและซนของคิลทำให้เด็กสาวมีคู่อริอยู่ในวังนับ10คน ในนั่นก็มีแป่วนางในคนสนิทของบีรวมอยู่ด้วยนั่นเอง


เช้าวันนี้อากาศแจ่มใสท้องฟ้าปลอดโปร่ง ลมพัดเย็นสบายซึ่งทำให้บรรยายกาศแบบนี้ช่างหน้านอนยิ่งนัก สายลมอ่อนๆพัดผ่านระเบียงหน้าห้องของเจ้าหญิง นกประมาณ2-3ตัวบินมาเกาะบริเวรกระถางต้นไม้ริมระเบียง


“เจ้าหญิงจะไปไหนไพคะ” เสียงของแป่วดังขึ้นเมื่อบีเดินออกมาที่ระเบียง บีไม่ได้ตอบอะไรกับไปเขายังคงเดินไปยังระเบียง


“เจ้าหญิง จะไปเล่นกับไอ้เด็กนั่นอีกแล้วหรือไพคะ” แป่วถามตามตรงแต่ก็ไม่มีเสียงตอบจากบี


“เจ้าหญิงรีน่าบี” แป่วเรียกชื่อบีเต็มยศ แต่ก็ไม่ได้ทำให้บีหยุด บีค่อยๆก้าวเท้าข้างนึ่งขึ้นไปบนระเบียงเพื่อจะกระโดนลงไป


“เมื่อไหร่เจ้าหญิงจะโตสักทีละไพคะ” แป่วตะหวาดใส่บี จนบีชะงักจากการกระโดดเค้าหันกลับมามองหน้าแป่วสีหน้าของบีดูนิ่งเฉยเหมือนเช่นเคย


“ทำไม” บีถามแป่วห้วนๆ


“เจ้าหญิงเป็นถึงเจ้าหญิงรัชทายาทนะไพคะ จะมัวมาเล่นกับเด็กนั่นแบบสามัญชนแบบนี้ไม่ได้หรอกนะไพคะ” แป่วกล่าวพรางน้ำตาคาเบ่ว


“ครั้งสุดท้าย....” บีกล่าวพรางจ่องหน้าแป่วเขม็ง “แล้วชั้นจะรีบกลับมา” พูดจบบีก็กระโดดลงจากระเบียง


ตึกไม้พุๆแถวชานเมืองที่บ่งบอกถึงความเป็นชนบท บีเร่งฝีเท้าด้วยความเร็วเพื่อไปที่นั่น ในหัวของบีตอนนี้มีเรื่องมากมายที่อยากคุยกับคิลเพื่อนร่วมอุดมการ บีวิ่งผ่านช่องแคบๆเหม็นอับพรางปีนบันไดขึ้นไปยังห้องของคิล และเมื่อบีเห็นประตูห้องของคิลเค้าก็สลัดคาบของเจ้าหญิง(ซึ่งสลัดมาตั้งแต่กระโดดจากระเบียงแล้ว)ถืบประตูห้องคิลจนผ่าออกเป็น2ท่อน


โครมมมมมมม


ประตูไม้พุๆกระเด็นหล่นลงพื้น พร้อมทั้งทำให้เกิดฝุ่นกระจุยกระจายเต็มทั่วห้องแคบๆไปหมด


“เกิดอะไรขึ้นฟระ” เสียงงัวเงียของคิลดังขึ้น ขณะที่กำลังขยี้ตาอยู่


“ชั้นมีเรื่องต้องคุยกับแก” บีพูด ก่อนจะกระชากมือคิลไปที่เก้าอี้ คิลเอ๋อไปชั่วขณะแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด


“มีอะไร” คิลได้แต่พูดคำนี้ในขณะที่บีดึกเค้ามานั่งที่เก้าอี้


“ห้ามพูดแทรกนะเห้ย” บีกล่าวขึ้น


“เอ่อ...เออ” คิลรับคำ บีกลืนน้ำลายหนึ่งอึกก่อนที่จะพูดอะไรบางอย่างกับคิล.....


อาหารเย็นของคิลถูกนำมาส่งจากร้านประจำที่คิลชอบไปเซ็นเจ้าของร้านไว้เป็นประจำ ซึ่งเป็นของที่อร่อยสำหรับคิลเป็นอย่างมาก แต่วันนี้คิลได้แต่นั่งมองมัน มองจนเย็นชืด ตอนนี้ในหัวของคิลมีอยู่แค่เรื่องของบีที่เค้าได้ฟังจากบีเมื่อเช้า วันนี้ช่างเป็นวันที่คิลดูซึมมากที่สุดในรอบ10ปี ซึ่งเท่ากับอายุของเค้านั่นเอง


“สัญญากับชั้น ว่าถึงวันนั้นพวกเราจะมาเริ่มทำตามความฝันของพวกเรา วันที่พวกเราจะได้ออกเรือโจรสลัดเป็นครั้งแรก วันที่แกจะเป็นกัปตัน และชั้นก็จะเป็นรองกัปตัน วันนั้นของพวกเราคือวันที่ 18 ธันวาคมในอีก8ปีข้างหน้า วันนั้นจะเป็นวันที่แกจะเป็นกัปตันของชั้นอย่างแท้จริง สัญญากับชั้นว่าจะรอวันนั้น สัญญาสิ...สัญญา"


คำพูดของบีกึงก้องอยู่ในหูของคิล ราวกับว่าบียังคงพูดอยู่


“ฮื่อ...ชั้นสัญญา” คิลพูดกับตัวเองก่อนจะเปิดหอข้าว เพื่อจัดการมันด้วยความหิวโหย


ชั้นคงคิดถึงแกหน้าดูเลย.. ก็ไม่ได้เจอกันตั้ง8ปี

โปรดติดตามตอนต่อไป

แล้วจะไปเจอมือขวายังไงเนี่ย

ตามหลักความจริงกัปตันกะข้าน้อยเคยเรียนที่เดียวกันมาก่อนแต่ไม่เคยคุยกันเลยนะ
ส่วนรองกัปตันก็เรียนรด.ด้วยกันแต่เพิ่งมาซี้กันตอนปี4เอง


สู้เขาอยากอ่านต่อรีบมาลงนะ

เรื่องแห่งความเป็นจริงหยุดไว้ก่อนนะ หึหึหึ

รีบๆมาต่อเลยนะกัปตันหนุกมากกกกกกกกก

รอลุ้นตอนต่อไปนะ

ปล.แล้วตรูเจือกไปไหนตั้ง 8 ปีฟระ

โปรดติดตามฮะพี่น้อง

อารายกานนนนนนนนนนนนนนนนนนน
ยังไม่เอามาลงอีกรึๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากอ่านนนนนนนนนนนนน
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

โฮ่ๆ รีบเอามาลงนะท่านกัปตันก่อนที่บอร์ดจะร้าง~ง อิอิ

เมื่อไหร่จะเอามาลงต่อซะทีเนี่ยกัปตัน ฉันรอจนเมื่อยแล้วนะเนี่ย

ตอนนี้กำลังคิดจะแต่งไพเรทเดอะมูฟวี่อยู่หึหึ

เช้าวันอาทิตย์ที่แสนสบายของคิลได้เริ่มขึ้นแล้ว วันนี้คิลจะต้องออกไปเล่นที่ทะเล เหมือนเช่นทุกๆวันที่เคยเป็นมา แต่ครั้งนี้เค้าอาจจะไม่มีบีที่คอยทำหน้านิ่งใส่เค้าตลอดเวลา แต่คิลก็ไม่ได้คิดท้อใจแต่อย่างใด ถึงแม้จะไม่มีเพื่อนเล่นด้วยก็ตาม เค้ายังคงไปที่ทะเลเพื่อสร้างเรือโจรสลัด เพื่อในอีก 8 ปีข้างหน้า เค้าจะต้องใช้มัน.....



วันนี้ที่ชายฝั่งดูเปลี่ยนไปอย่างถนัดตา เมื่อเรือลำใหญ่ลำหนึ่งลอยเทียบท่าอยู่ มันเป็นเรือไม้เก่าๆ แต่ดูจากสภาพแล้วยังสามารถใช้การได้ดีอยู่ ถึงแม้ว่าจะมีลอยปะตามกราบเรือทั้งซ้ายและขวาอยู่บ้างก็ตาม คิลดูจะตื่นเต้นกับเรือลำนี้มาก เพราะมันเป็นเรือที่ใหญ่มากที่สุดเท่าที่คิลเคยเห็นมาเลยก็ว่าได้ คิลยืนจ้องมองเรือลำใหญ่อยู่นาน จนกระทั่งคิลเหลือบไปเห็นป้ายตัวเล็กจิ๋วที่หัวเรือ มันเป็นลอยสลักที่เกิดขึ้นด้วยความบังเอิญ ลอยหยักไปหยักมาที่เขียนว่า ‘แฟนตาซี่’


“บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าอย่า เอามีดไปแกะสลักบนเรือน่ะ ” เสียงแหบแห้งดังขึ้นบนเรือลำใหญ่


“ก็เรือลำนี้ยังไม่มีชื่อนี่ ก็แค่อยากตั้งชื่อให้เฉยๆ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ” เด็กสาวกล่าวก่อนจะแลบลิ้นหรอกชายชรา



“อิทจังอย่าก่อเรื่องบนเรือของคุณปู่สิจ๊ะ ” หญิงสาวดูมีอายุพูดกับเด็กสาวที่ขณะนี้กำลังโดนคุณปู่เสียงแหบแห้งวิ่งไล่เอาไม้หน้าสามตีอยู่ เด็กสาววิ่งอยู่ได้ไม่นานก็วิ่งเข้ามาหลบข้างหลังแม่ของตนเอง


“แม่ช่วยด้วย ปู่แกล้งเด็ก” อิทจังเด็กสาวอายุ 10 ขวบ เธอมีผมสีเขียวเข้มปะบ่าซอยสไลด์ ดวงตาของเธอสีเทาเป็นประกาย การแต่งกายของเธอชั่งเนียบอะไรเช่นนี้ ดูแล้วเหมาะจะเป็นลูกคุณหนูเสียจริง



“เห...เล่นหลบหลังแม่ตัวเอง ยังอ่อนหัดนี่หว่า ” เสียงของใครคนนึ่งดังขึ้น เสียงนี้ช่างคุ้นหูเสียนี่กระไร สายตาของคนบนเรือมองเสียงคุ้นหูนั้นกันเป็นตาเดียว และเสียงนั้นก็ไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน มันคือเสียงของ คิลนั้นเอง


“แกเป็นใครกันห๊า!!!!! ” ทุกคนบนเรือร้องแหกปากพร้อมกัน


“เป็นโจรสลัด!! ” คิลตอบแบบหน้าเป็น



และเมื่อทุกคนบนเรือได้ยินคำว่า โจรสลัด ก็ทำให้พวกเค้าตกใจกันเป็นอย่างมาก ต่างพากันวิ่งวุ่น พรางร้องโวกเวกโวยวาย ก่อนจะมานึกขึ้นได้ว่า นั่นมันก็แค่เด็กอมมือธรรมดาๆ จะไปกลัวทำไม!! คิลได้แต่ยืนมองผู้คนบนเรือด้วยความงง? ‘ไอ้พวกนี้มันบ้าหรือป่าว’ และในขณะที่คิลยืนงง?อยู่นั่นเอง


“กล้าดียังไงมาว่าชั้นอ่อนหัดว่ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!~”


บึก!!!!!!!!!!!!!!!


โครมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!~



คิลถูกเตะแบบไม่ตั้งตัวจนตัวของคิลกระเด็นทะลุผ่านมายังอีกห้องหนึ่ง ควันฝุ่นฟุ้งกระจายเต็มห้องไปหมด อิทจังยืนกอดอกจ้องมองคิลที่ยังคงจมอยุ่ในกองเศษไม้ ผู้คนที่อยุ่บนเรือถึงกับอึ้ง ในการกระทำของอิทจัง ขณะนี้ทั่วทั้งเรือกำลังตกอยู่ในความเงียบที่ไม่มีใครสามารถทำลายมันให้แตกได้เลยแม้แต่ปู่และแม่ของอิทจังเองก็ตาม ฝุ่นค่อยจางลงเรื่อยๆ คิลค่อยๆลุกขึ้นจากกองเศษไม้ สีหน้าของคิลเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกตามรูขุมขนของคิล ไอเย็นๆลอยอยู่รอบๆตัวของคิล จนทำให้ผู้คนที่อยุ่บนเรือสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นนั่น มันชั่งเป็นความหน้ากลัวที่บอกไม่ถูก คิลค่อยๆเงยหน้าขึ้นพร้อมกับจ้องมองอิทจัง แต่ทว่า..... ผ้าพันแผลที่เคยใช้สำหรับปิดตาข้างซ้ายของคิลอยู่นั่น มันได้หลุดหายไปเสียแล้ว ทำให้เห็นลอยแผลที่มีรูปคล้ายกับไม่กางเกนกลับหัวอยู่บนตาข้างซ้ายของคิล นัยต์ตาข้างซ้ายสีแดงถูกเบิกขึ้น (หึหึ ไม่ได้ตาถั่วสักหน่อย)



“ต..ตาสองข้างคนละสี........... ” อิทจังพึมพำกับตัวเอง แต่อิทจังพูดยังไม่ทันจบปู่และแม่ก็รีบพาเค้าลงจากเรือทันที พร้อมกับลูกเรือ อิทจังสงสัยเป็นอย่างมากว่าทำไมต้องทำแบบนี้ แล้วอิทจังก็ได้รู้เมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นด้วยตาทั้งสองข้างของเค้า ความบ้าคลั่งของคิลทำร้ายเรือลำใหญ่จนไม่เหลือซาก ลูกเรือที่ยืนอยู่รายรอบต่างพากันอ้าปากค้าง ‘นี่หรือ.. ฝีมือเด็ก’ อิทจังอดสงสัยไม่ได้เค้าเลยถามเรื่องราวทั้งหมด ปู่บอกกับอิทจังว่าตาข้างซ้ายของคิล เป็นดวงตาของความหายนะ หากถูกเบิกเนตรขึ้นก็จะมีพลังมหาศาลที่ไม่สามารถควบคุมอยู่



“นี่...เราทำผ้าปิดตาของเจ้านั้นหลุดหรอ ” อิทจังรู้สึกสำนึกผิด ก่อนจะพูดต่อว่า “เดี๋ยวจะไปหยุดเจ้าบ้านั่นเอง” พูดจบอิทจังก็วิ่งไปที่เรือทันที


คิลยังคงทำร้ายเรือที่เละอยู่แล้วให้เละมากขึ้นไปอีก คิลเหวียงหมัดไปมาอย่างบ้าคลั่ง ย๊ากกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พรางแหกปากร้องโวกเวกโวยวาย และอิทจังก็มาถึงจุดที่คิลยืนอยู่


“มันบ้าจริงๆแฮะ เลือดโชกเลย ” อิทจังยืนพูดอยู่ห่างๆ คิลชะงักไปสักพักแล้วก็หันกลับมามองอิทจังพร้อมกับวิ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง


“มาแล้วรึ ” อิทจังพูดพร้อมกับตั้งท่ารับมือเต็มที่



“ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ” คิลวิ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูง คิลง้างมัดเพื่อจะต่อยเข้าที่หน้าของอิทจัง


“ลูกเตะบาทาพิชิตหายนะ!!!!!!!!!!!!!!” อิทจังเตะเข้าที่ตาข้างซ้ายของคิลอย่างจัง จนคิล กระเด็นไปไกลพอสมควร


ตูมมมมมมมมมมมมส์ !! ตัวคิลไปกระแทกเข้ากับเสากระโดงเรือ อิทจังไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เค้าฉีกเสื้อตัวเองออกพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาคิลที่กำลังจะลุกขึ้นยืนเพื่อเริ่มอาละวาดต่อ อิทจังเข้าถึงตัวคิลก่อนที่คิลจะลุกพอดี อิทจังใช้เศษผ้าที่ได้จากเสื้อของตนปิดตาข้างซ้ายของคิลทันที



ซู่........... จากตัวที่เคยเย็นเฉือบขณะนี้เริ่มกับสู่สภาพเดิม
.....................
.............
.......
...



ผ้าปิดตาอันใหม่ถูกนำมาปิดไว้ที่ตาข้างซ้ายของคิล ขณะนี้คิลกำลังนอนอยู่บนเตียงของอิทจัง คิลค่อยๆลืมตาขึ้น


“รู้สึกตัวแล้วหรอ ” อิทจังพูดขึ้น


“จึ๋ยยยย... ที่นี่ที่ไหน แล้วเธอเป็นใคร ” คิลสะดุ้งทันทีเมื่อเห็นอิทจัง อิทจังส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า



“ชั้นชื่อ อิทจัง แล้วที่นี่ก็บ้านชั้นเอง ”


“จ๊ากกกกกกกกกกกกก บ้านเธองั้นหรอ แล้วชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงละ หรือว่าเธอลักพาตัวชั้นมา ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ช่วยด้วยยย!!!!!!!” คิลแหกปากทันทีพรางวิ่งพรานทั่วห้องจนทำให้ข้าวของภายในห้องกระจัดกระจาย



ผัวะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!~ อิทจังใช้มือหยุดการเคลื่อนไว้ของคิลก่อนที่คิลจะทำของในห้องเสียหายไปมากกว่านี้



“มาตบหัวชั้นทำไม ” คิลทำท่าหน้าเอ็ดดูขึ้นมาทันที เมื่อเห็นสีหน้าของอิทจังที่กำลังมีน้ำโห



“เดี๋ยวชั้นจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ” อิทจังไม่รอช้ารีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับคิลฟัง คิลฟังแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็เข้าใจ เพราะถ้าไม่เข้าใจคิลอาจจะตายได้ ก็ในมืออิทจังเล่นถือมีดสีเงินมันวาว ราวกับว่ายังไม่เคยใช้ที่ไหนมาก่อน มันต้องคมมากแน่ๆ!!!
...................
.........
.....
...




“มันก็เป็นอย่างงี้แหละ เข้าใจหรือยังละ ” อิทจังยังคงทำหน้าเคร่งครึมอยู่ ถึงแม้ว่าจะเล่าจบแล้วก็ตาม คิลได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจนกระจ่าง



“ตา...ข้างซ้ายก่อเรื่องอีกแล้ว ” คิลพูดพรางเอามือลูบที่ตาข้างซ้ายของตนเอง คิลรู้สึกสำนึกผิดเป็นอย่างมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น


“นี่เจ้าบ้า อย่าเอามือไปเตะต้องมันนักสิ เดี๋ยวผ้าปิดตาก็หลุดออกมาอีกแล้วจะยุ่ง ” อิทจังบอกกับคิล คิลหัวเราะแหะๆ ก่อนจะเอามือออกจากตาข้างซ้าย


“แล้วมีใครเป็นอะไรหรือป่าว ” คิลถามขึ้น


“ไม่มี ” อิทจังตอบห้วนๆ


“โล่งอกไปที ” คิลถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะพูดต่อว่า“ถ้าหากมีใครบาดเจ็บหรือเสียชีวิต ชั้นคงไม่ให้อภัยตัวเอง” คิลสำนึกผิดเป็นทวีคูณ หน้าตาที่แสดงถึงความโศกเศร้าเพิ่งเคยปรากฏ



“หึหึ อย่าห่วงไปเลย ถ้าหากมีชั้นอยู่ทั้งคน ไม่มีใครเป็นอะไรหรอก ” อิทจังเริ่มโอ้อวดตัวเองพรางทำท่าภาคภูมิใจ และเมื่อคิลเห็นท่าทางของอิทจังเค้าก็ถึงกับฮาแตก เพราะเหมือนเห็นตัวเองในกระจก


“ว่าแต่ เธอหยุดตาข้างซ้ายของชั้นได้ไงหรอ ” คิลไม่รอช้ารีบยิงคำถามทันที อิทจังชะงักไปสักแป๊บก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เหวอสุด


“อ้าว... นี่ชั้นยังไม่ได้บอกอีกหรอเรื่องไม้เด็ดในการพิชิตตาข้างซ้ายน่ะ ”


“ก็เออดิวะ!!!! ” คิลบอกกับอิทจัง “เอ...หรือว่าบอกแล้วแต่ชั้นไม่ได้ฟังหว่า??? ”



“ช่างเถอะๆ ชั้นก็แค่ใช้ท่าบาทาพิชิตหายนะ ก็เท่านั้นเองแหละ ไม่มีอะไรมากท่าก็เบสิค ถ้าอยากเรียนเดี๋ยวชั้นจะสอนให้ก็ได้นะ คนกันเองลดให้พิเศษ ไม่เก็บภาษีด้วย แถมคอรส์เรียนฟรีให้อีกหนึ่งคอรส์เลย” อิทจังสารทยายให้คิลฟัง คิลได้แต่พยักหน้าก่อนที่จะยิงคำถามใส่อิทจังที่กำลังโม้อยู่



“มาเป็นมือขวาให้ชั้นมั๊ย?? ”



อิทจังถึงกับหยุดการสารทยายในครั้งนี้อย่างกะทันหัน พรางกลืนน้ำลายหนึ่งอึก ก่อนจะมีเม็ดเหงื่อหนึ่งเม็ดไหลรินออกมา


“ว......ว่า...ไงนะ ” อิทจังถามขึ้น



“มาเป็นมือขวาให้ชั้นเถอะ ” คิลตอบ และด้วยสีหน้าที่ขึงขังของคิลทำให้อิทจังประหลาดใจ


“ว่าไงน้า!!!!!!!!!!!!!~ ” อิทจังแหกปากขึ้น ก่อนจะพูดต่อว่า “ให้ชั้นเป็นมือขวางั้นหรอ เป็นมือขวาก็หมายถึงเป็นโจรสลัดน่ะสิ”


“งั้นเอาเป็นว่าตกลงตามนี้นะ ” คิลพูดพร้อมกับเดินออกจากห้องของอิทจังอย่างหน้าตาเฉย และหลังจากประตูห้องถูกปิด อิทจังก็เพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตัวเองกลายเป็นมือขวาให้คิลไปเสียแล้ว อิทจังจึงรีบวิ่งตามคิลออกไป


บ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยเรือ ไม่ว่าจะเรือชนิดไหน ประเภทไหน ขนาดไหน ราคาไหน ก็มีหมด เพราะที่นี่คือร้านขายเรือที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เรียกได้ว่ายิ่งใหญ่ที่สุดในโลกก็ว่าได้ ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศต่างพากันมาใช้บริการที่นี่ นอกจากที่นี่จะมีเรือให้เลือกมากมายแล้ว ยังรับประกันคุณภาพว่า ‘ของเขาดีจริงๆ’ และมีเพียงตระกูลเดียวเท่านั้นที่สามารถทำได้ขนาดนี้ นั้นคือตระกูล “แฟนตาซี่”


“ไอ้เจ้าบ้า!!! ” อิทจังแหกปากก่อนที่จะเปิดประตูห้องห้องหนึ่งเข้าไป


“ไงมือขวา ” คิลร้องทักเมื่อเห็นหน้าของอิทจัง แล้วคิลก็พูดต่อว่า “ชั้นได้เรือโจรสลัดมาแล้ววนะ หึหึ”


“ห๊า!!!!!!!!!!!!!!!~ หมายความว่าไงเรือโจรสลัด ” อิทจังยังคงแหกปากอยู่



“ก็หมายความว่า ปู่ยกเรือให้พวกเจ้าหนึ่งลำ เพื่อในอีก8ปีข้างหน้าพวกเจ้าจะได้ออกเดินเรือเพื่อเป็นโจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ไงละ” ปู่ชายชราผู้เสียงแหบแห้งพูดขึ้น



“นี่แก เป่าหูปู่ชั้นหรอ!!!! ” อิทจังเหลือบมองหน้าคิลทันที



“เป็นมือขวากัปตันก็อย่าตะคอกใส่กัปตันแบบนี้สิอิทจัง ” แม่ของอิทจังพูด


“นั่นสิไม่ไหวเลยนะอิทจัง ” ปู่เองก็ผสมโรงด้วยอีกคน อิทจังได้แต่ทำหน้าเหวอๆ เพราะอิทจังพูดไม่ออก ‘มันอะไรกันวะเนี่ยยยยยย.....’



“งั้นขอตัวกลับก่อนแล้วกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาให้ความรู้เกี่ยวกับโจรสลัดกับมือขวาคนใหม่สักหน่อย” คิลโค้งให้กับปู่และแม่ของอิทจังเพื่อเป็นการทำความเคารพ ก่อนจะเดินออกไปอย่างหน้าตาเฉย อิทจังได้แต่ยืนเอ๋ออยู่พูดไม่ออกอ้าปากค้างน้ำลายยืด.......


หลังจากที่คิลออกไปภายในห้องที่มี อิทจัง แม่ของอิทจังแล้วก็ปู่ชายชราเสียงแหบแห้ง ทั้งสามไม่ได้พูดอะไรกันนอกจากยืนมองประตูที่คิลเพิ่งจะเดินออกไป อิทจังยืนตัวแข็งทือพร้อมกับกำหมัดแน่น เค้ากัดปากตัวเองก่อนที่จะมีน้ำตาไหลอาบแก้ม....



“ดีใจอยู่หรอ ” ปู่พูดเพื่อทำลายความเงียบเป็นประโยคแรก “ปากไม่ตรงกับใจเลยนะอิทจัง มีเพื่อนมาชวนไปเป็นโจรสลัดยังมาเล่นตัวอีก การออกเรือเพื่อเป็นโจรสลัดคือความฝันของเจ้าไม่ใช่หรือไง ”



“คุณพ่อค่ะ ”


“ช่างเถอะ ยังไงสะมันก็เป็นความฝันลมๆแล้งๆ ”


เมื่ออิทจังได้ฟังที่ปู่พูดก็ทำให้เค้าถึงกับสะอึกทันที ‘ความฝันลมๆแล้งๆงั้นหรอ??’


“มันไม่ใช่ความฝันลมๆแล้งสักหน่อยปู่จะมารู้อะไรกันเล่า!!!!!!!~ ” อิทจังถึงกับง้างหมัดทันทีด้วยความโมโหสุดขีด แต่ก็ได้แค่ง้างเท่านั้น!!


“งั้นหรอ ” ปู่ทะลึกตามองหน้าหลานสาว ก่อนจะพูดต่อว่า “ไหนลองบอกมาสิว่าความฝันของเจ้าคืออะไร ”



“ก็คือการได้ออกทะเลเพื่อเป็นโจรสลัด ไม่ใช่สิ คือการได้ออกทะเลเพื่อเป็นมือขวาของโจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ต่างหาก!!!~ ”



.......................................
ปล. หลังๆอาจจะมัวไปหน่อย เริ่มคิดออกแต่เขียนไม่ได้แล้วหึหึ
ปล. ยังไงถ้าคิดออกจะมาแก้ให้แล้วกันนะ

คิดได้ไงวะกร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ชอบอะไอ้ลูกเตะบาทาพิชิตหายนะอะ
งามๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เอามาลงอีกเลยอยากรู้ว่าเจอม้ำได้งายยยยยยย

โห! สุดยอดเลยขยันแต่งมั่กมาย (ตรูยังขี้เกียจอยู่เลย เอิ้ก!)